In 1995 belde je de pizzeria op, gaf je je adres door en was je er in twee minuten vanaf. De pizza stond een halfuur later voor de deur. In 2005 ging je naar de website, klikte je wat aan en wachtte je 45 minuten. Vooruitgang, min of meer.
Een Spaanstalige tweet van @MartaCecilia36, die inmiddels bijna 29 miljoen keer bekeken is, maakte het 2026-scenario compleet: je downloadt de app, maakt een account aan met e-mailverificatie, voegt je adres toe via een pin op de kaart, de kaart vindt je straat niet, je voert hem handmatig in, je selecteert pizza, het beleg dat je wil kost extra, je voert je betaalkaart in, betaalfout, andere betaalmethode, en dan: “Your order will arrive in 85 to 140 minutes.”
Het is een grap, maar ook niet echt. Wie weleens een bezorgapp heeft geprobeerd herkent elk afzonderlijk stapje. De app-economie heeft het bestellen van eten omgebouwd tot een onboardingproces, compleet met permissieverzoeken, marketingmails en een loyaliteitsprogramma waar je je niet voor hebt aangemeld.
Het raakt aan iets breder. We willen allemaal minder op onze telefoon zitten, maar niemand lukt het echt — en dat is makkelijker gezegd dan gedaan als zelfs een pizza bestellen inmiddels een sessie van tien minuten vereist. Technologie die het leven makkelijker moet maken, maakt het soms gewoon anders ingewikkeld.
